METODY

Współczesne metody diagnozowania i leczenia tkanek miękkich

Metoda Współczesne metody diagnozy i leczenia tkanek miękkich to zbiór metod mających na celu likwidowanie zaburzeń w obrębie tkanek miękkich, wykorzystujących na różne sposoby wysiłek fizyczny pacjenta. Metodę tą można stosować w obrzękach miejscowych, zastój żylny, w spastyce, przykurczach pochodzenia mięśniowego oraz łącznotkankowego, ograniczeniu ruchomości stawów jak i w osłabieniu fizjologicznym mięśni.

Bazuje na:

1. Techniki Energizacji Mięśni,
2. Mięśniowo – powięziowe rozluźnianie (Myofascial Release),
3. Technika Aktywnego Rozluźniania (Active Release Technique)
4. Dysbalans mięśniowo-powięziowy
5. Szkolenie rozszerzające terapię punktów spustowych
6. Terapia punktów spustowych.

Terapia tkanek miękkich znalazła swoje zastosowanie w leczeniu urazów kręgosłupa, urazów kończyn górnych i dolnych, w bólach mięśniowych jak i stawowych.

 

McKenzie

Metoda mechanicznego diagnozowania i terapii kręgosłupa stworzona przez fizjoterapeutę Robina McKenziego z Nowej Zelandii. Obecnie ma zastosowanie również w terapii kończyn. Punktem wyjściowym terapii jest usystematyzowana procedura diagnozowania pacjenta, która oparta jest na szczegółowym wywiadzie i badaniu przedmiotowym pacjenta. Metoda ta kładzie duży nacisk na edukację pacjenta (jak prawidłowo funkcjonować, żeby nie narażać kręgosłupa na przeciążenia oraz uszkodzenia). Sama terapia składa się głównie z pracy własnej pacjenta, jak i technik wykonywanych przez fizjoterapeutę.

Celem terapii McKenziego jest ograniczenie dolegliwości bólowych, aż do ich likwidacji, możliwie szybkie przywrócenie funkcji kręgosłupa, edukacja pacjenta oraz profilaktyka.
Metoda ta znajduje swoje zastosowanie w bólach kręgosłupa, dyskopatiach, jak i rwie kulszowej oraz barkowej.

 

Terapia manualna według metody Briana Mulligana

Koncepcja Brian’a Mulligana polega na mobilizacji stawów połączonych z ruchem w stawach obwodowych oraz przedłużonych ślizgów w stawach kręgosłupa w połączeniu ruchu biernego wykonywanego przez terapeutę, z czynnym fizjologicznym ruchem wykonywanym przez pacjenta. W zależności od problemu jaki zgłasza pacjent wprowadza się techniki, które są bezpieczne i bezbolesne. Łączą w sobie ruch bierny jak i czynny, co daje natychmiastowy efekt terapeutyczny. Efekt ten zostaje utrwalany dzięki zalecaniu indywidualnie dobranych ćwiczeń domowych.

 

PNF

Metoda PNF, czyli Proprioceptive Neuromuscular Facilitation to metoda, która polega na wykorzystywaniu zdrowych i silnych rejonów ciała w celu stymulacji i wzmocnienia części osłabionych, oraz na odtworzeniu prawidłowych wzorców ruchowych. Posiada swoja filozofie i techniki.

P-PROPRICEPTYWNA – dotycząca stymulacji receptorów ciała
N-NERWOWO-MIĘŚNIOWA – aktywizująca struktury nerwowo-mięśniowe
F-FACILITACJA – ułatwianie,pomoc,torowanie

Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją pacjenta, czyli jego zapotrzebowaniami. Zakres ruchu, siła mięśni – to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu jakim jest funkcja. Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii zdrowe i silne regiony ciała umożliwiająca optymalne odtworzenie funkcji motorycznych pacjenta przy wykorzystaniu receptorów jego ciała.

PNF patrzy na pacjenta i jego problem pod względem funkcjonalnym, natomiast jej koncepcja jest związana z globalną obserwacją pacjenta, intensywnym planem ćwiczeń, pozytywnym nastawieniem do pacjenta oraz uzyskaniem odpowiedzi na każdy bodziec. Metoda ta jest w szczególności wykorzystywana w neurologii i ortopedii.

 

Kinesiology Taping

Stanowi rozwinięcie japońskiego systemu Kinesio Taping . Jest to metoda terapeutyczna , która polega na oklejaniu wybranych fragmentów ciała plastrami o specjalnej strukturze, i właściwościach podobnych do skóry ludzkiej. Lokalne oddziaływanie plastra dzięki zwiększeniu przestrzeni międzypowięziowej powoduje wiele korzystnych skutków.

Plastry Kinesiology Taping wpływają na poprawę mikrokrażenia, wspieranie funkcji stawów,normalizację napięcia mięśniowego jak i aktywację systemu limfatycznego. Plastrowanie wykorzystuje się w terapii pourazowej oraz zabiegowej. Celem jej jest uśmierzanie bólu, korekcja ustawienia, poprawa propriorecepcji oraz korekcja mechaniczna.
Zaletą tej metody jest terapia funkcjonalna 24 godziny na dobę.